Gitmedim… Gidemedim…

Beni gitti biliyorsun sen…Yanılıyorsun oysa,sadece bittim ben…
Bittim evet, ama gitmedim.
…gidemedim…

Yüzde hesaplarına vurduğunda yarımdan fazlası sen olmuşken,
denklem hesaplarına daldığında seni çözülmeyecek denklemlere hapsedip,sonucunu ben yapmışken,
harflerin noktalarını seninle koyarken,
heceleri biz birleştirirken,
kolay mı sandın sen gitmeleri?

Gittim ben; haklısın…
Tüm harfleri ve sayıları sana bırakıp,
çıktım kapının eşiğine korkusuzca.

Yarınlarımı bıraktım sana,
yarımlarımı,
hatta belki çeyreklerimi bıraktım.

Ne kadar acıdır ki;
hayallerimi buruşturup atmanı seyrediyorum senden kilometrelerce uzakta.
Halbuki ne zorluklarla yeşertmiştim ben
o hayal,o hayat tomurcuklarını;bilemedin,bilem ezdin,bilemeyeceksin…

Gençliğin en taze ruhuyla, Olgun yaşın en kilitli dolaplarında,
kimseler bilmeden büyütüp tomurcuklanmalarına şahit olmuştum.
Sorgusuzca,sessizce paylaşıp seninle,teslim ettim ellerine beni…

”Pişman mısın ki?” diye sorma bana,sadece gülerim..
Bir daha aynı beni bulacağımı bilsem,hiç düşünmeden gene özlerim seni..

Sadece acılarımı aldım çıkmadan önce sensizliğin yollarına..
Yaralanmalarımı…Zedelenmeler imi..Tükenmelerimi…
Hayatımızda ki ölümleri aldım,acı,ekşi kokan anılarımı…
Bilerek herşeyin en eskisini,en sevimsiz,en karanlık,en kasvet verenlerini seçtim giderken.

Sana ne mi bıraktım?
En yeşilini bıraktım renklerin,en yeni,en dokunulmamışlarını başlangıçların…

Beni senden sonsuza kadar alıp,seni canıma katıp gittim ben…

Seninle geçirdiğim bir tek saniyesine bile acımadığım,acımayacağım
ama bir daha asla benzerini bile yaşayamayacağım yıllarımı sırtlayıp gittim ben.

İçim acıyor..Ne gece biliyor,ne gündüz..’
‘Derdin ne be yürek?” demeye cesaretim yok,
Kulaklarımda titrek bir mumun gölgesi gibi,
sessiz sesinden çıkan sevgi sözcükleri…

Unutulmuyor…

Unutulamıyor…

Başı sonuyla karışmış devrik cümleler yazılı bir defter var hayatımda..
Ne silgi siliyor,ne kalem düzeltebiliyor yaşananları.
Ne kapanabiliyor,ne de yeni bir sayfası açılıyor.
Bir güç var karşı koymayı beceremediğim hala seni bana taşıyan…

Uyku girdi mi beynime,bakışın giriyor ya bedenime,
işte başlıyor kıyametin alametsiz sarsıntıları..

Dayanılmıyor..

www.sevgiara.com

Giden Sevgiliye !!!

GİDEN SEVGİLİYE…

Kıyımların yaşandığı hayatımın uzun ve soğuk duvarlarında bir pencere açmak niyetimdin…

Kimsesizliğimdeki insanım, sevdiğimdin…

Şimdi aynı iklimlerde yaşayan iki çiçeğin farklı coğrafyalarda toprağı delişleriyiz. Acılarımızdan, sevdalarımızdan söz açarak tuttuk yüreklerimizi.
Yüreklerimiz tutuldu görmezden geldik.

Karanlık sonrası aydınlığım, gündüzlerimi ağartan SABAH GÜNEŞİMdin… Kimsesizliğimdeki insanım sevdiğimdin…!!!

Şimdi savruluşların ardında,son bir çırpınış yaşadığım.
Hani ağlayacak omuz olmayışı, anlatılacak kelime bulunamayışı, pencereleri perdelerle örtme çabası geride kalan ve ölmek, direnmeden öylece düşmek yere.

Aylar, yıllar sonrasına gebe bir hasretmişsin oysa, şimdi anlıyorum yanarak, ağlayarak…

Yüzüne bakmalara utandığım kimsesizliğimdeki insanım, Balım, diğer yarım, sevdiğimdin…

Şimdi bir hasret yer buldu yüreğimde, bırakmaz beni.
Senden arta kalan kalanlarda bulduğum; paylaşılan zamanların sancısı ve o şarkının bizim olan mısrası….

Yitik bir tebessümsün gözlerimde.
Felaketlerde gebe bir zaman ve zaman geçmekte….

Kafamı kaldırıp pencereden aydınlık görmekten korkmaklar senden sonra..

Kimsesizliğimdeki insanım, ala gülüm, balımdın, sevdiğimdin…

Aslında öylede kalmalıydın, yürek hasretle değil sevgiyle acımalıydı, ama söylenecek sözler dizildi de dile gelmez oldu..

Yoruldum, Gerçekten yoruldum, Yıprandım…

Sevgiliye !!!!

Söyle bakalım; neden girdin kalbime, neden hapsettin beni kendine.

Bir inat uğruna mı, yoksa iddian mı vardı hayatla.
Bedenine aldın beni hapsettin asla ayırmamacasına, körelttin gözlerimi görmemecesine.
Hiçbir şey yoktu etrafımda bulut ve senden başka.
Hayal dünyasında pınarların akışında bıraktık birbirimizi.

Kimseler yoktu, olmayacaktı.
Acılar yaşanmayacaktı, sen ve ben olmayacak sadece bizi yaşayacaktık sonsuz bir deryada.
Gözyaşlarını kurutmuş hüznü gömmüştük sonsuzluğa bir daha çıkarmayacaktık. Söz vermiştik başka yangınlar olmayacak, tüm tövbeleri verilmemiş sözleri geride bırakacaktık.

Seni senle yaşadım, seni gördüm hayatta.
Benim yaşantım sendin, seni ağladım, seni güldüm, seni kokladım çiçeklerin yerine.
Sana baktı gözlerim, seni gördü yalnızca sen oldun diye, takıldı kaldı öylece sonsuz bedenine.
Yaşamın kıyısındaydık oysa söz vermiştik herşey için seninle..
Şimdi neden, neden diye soruyorum sana.
Neden bizi yıktın, neden kayboldun sonsuzlukta.
Hani hayallerimiz, ellerimizi nerede.

www.sevgiara.com

Beş Dakika Daha BABA

BEŞ DAKİKA DAHA BABA

Güneşli bir gündü. Kadın parkta yanında oturan adama “Bakın,
salıncakta sallanan şu kırmızı kazaklı çocuk benim oğlum” dedi.
Adam gülümseyerek “Güzel bir oğlunuz var” dedi. “Diğer salıncaktaki
mavi kazaklı çocukda benim oğlum”
Sonra saatine baktı ve “Heyyy, Todd, sanırım artık gitme zamanı” diye
seslendi oğluna.
Çocuk salıncakta yükselirken “Beş dakika daha baba, lütfen yalnızca
beş dakika daha” diye karşılık verdi babasına.
Adam başını “peki” anlamında sallayınca çocuk neşeyle sallanmaya devam
etti.Dakikalar sonra adam ayağa kalkarak tekrar seslendi oğluna “Todd,
artık gidelim mi, ne dersin?”
Çocuk yine gitmeye isteksiz “Ne olur baba, beş dakika daha, lütfen,
beş dakika daha” diye bağırdı babasına.
Adam” Tamam” deyince çocuk kahkahalar atarak sallanmaya devam etti.
Sonunda kadın dayanamadı ve sesinde gizli bir hayranlıkla “Ne kadar
sabırlı bir babasınız” dedi .
Adam gülümsedi kadına. “Sabır değil yaptığım bayan” dedi. “Büyük oğlum
Tommy ‘yi geçen yıl burada sarhoş bir sürücünün çarpması sonucu kaybettim.
Buraya yakın yolda bisiklet sürüyordu. Tommy’e hiç yeterince zaman ayırmamıstım.
Oysa şimdi onunla beş dakika daha fazla birlikte olabilmek için herşeyi
yapardım. Todd’la ayni hatayı yapmayacağıma söz verdim kendi kendime..
O her “Beş dakika daha baba” dediği zaman , oyun oynamak için beş
dakika daha kazandığını düşünüyor, oysa işin gerçeği ne biliyor musunuz? Ben
onu oyun oynarken beş dakika daha fazla izleyebiliyorum, asıl kazanan benim”

Haykıramadım Yine

Varlığımda yokluğumu haykırmak istedim yapamadım
haykıramadım sensizliği vede içimdeki sessizliği
oysa ne çok çığlıklarım vardı özlemlere ve de hasretlere
neydi beni durduran,böylesi zor anımda susmamı sağlayan
ve de dudaklarıma mühür vurdurtan?
sevgin mi?

Hayır…Hayır…Sen beni hiç sevmedinki susturayım içimdekileri…
yoksa hep içimde varoluşunmuydu beni susmaya zorlayan?
bilmiyorum;Bilemiyorum…
ve bu bilinmezlikler içindeki sessizliğim beni daha çok kahrediyor
kahrolmak ise hiç yakışmıyor bana…

Çığlıklarım vardı sevdalara
İsyanlarım vardı sevda yüklü Bulutlara
Yapamadım,haykıramadım içimdekileri kimselere…
işte yine susup kaldım,tek söz edemedim,söyleyemedim…

söyleyemedim içimdeki gizli kalmışları;
seni sevdiğimi,her anımda seninle olmak istediğimi
kısacası yüreğimin karanlığına bıraktığın izleri…

yine sessizce kendime,yüreğime fısıldıyorum:
“sus artık konuşma!söyleme kimseye sevdiğini;
söyleyipte değerini kaybetme içindeki sevginin…

Kalp Kalbe Karşı Derler

Seninle yapacağımız ne çok şey vardı.Seninle bir şeyleri yaşamak kadar güzeldi, bir şeyleri hayal etmek. “Belki”leri bile güzel kılan bir yanın vardı senin. Olasılıklar bile heyecanlıydı. Kalbimin bir yarısı sana atıyordu. Beni yaşatıyordu bir yarım, diğer yarım seni. Kendi yarını aldın gittin sonra. Kalbimi parçaladın, gittin.

uyandım birden seninle
gece üçü bulmamış
bir bulut durdu gözümde
hasret bize uymamış

Bize yakışan ne çok şey vardı. Heyecanlar, mutluluklar, kahkahalar. Bunların içinden ağlamayı seçtik. Ayrılığı seçtin sen. Ben ardından yas tutmayı. Benim seçimim zorunluydu. Ya seninki? Ben çok ağladım ardından. Sen de üzüldün mü?

kalp kalbe karşı derler
sende üzüldün mü
ay bile çeker gider
geceyi düşündün mü
Öyle güzeldin ki dünyamda. Öyle kirlendi ki dünyam senden sonra. Avunmak öyle zorlaştı ki, yaşamak o kadar ağrılı ki, yalnızlık o kadar ağır ki?

yalnızlık bende saklı
çıkmaz bir an dışarı
elimde bir fotoğraf
o şimdi burada olmalı

Hep iyi şeyler istedik birbirimiz için. Yada birbirimize öyle söyledik -ya da sen bana öyle söyledin-. Şimdi kötülükler sardı dört bir yanımı. Şimdi korkulardan bir yorgan üzerimde. Sensizliğe alışmaya çalışmaktan daha zor, sensizliğe alışacağımdan korkmak.

Hep iyi şeyler istedik birbirimiz için.

Ve birbirimize en büyük kötülüğü yaptık gördün mü?

Kalp kalbe karşı derler
Sen de üzüldün mü?

Ne çok Sevmiştim Seni

ağlasam sesimi duyar mısın?
söylesene,susturabilir misin beni?
sewsem seni delice;
durdurabilirmisin ki?

hani bir resmin wardı cüzdanında.
yanında benim,bıraktığın
şimdi hiç birşey yok hatıralarda,
düşündükçe ağladığım

nasıl sewdin ki sen beni?
aşkın çoğu azı olmaz.
sorarım,nasıl bıraktın?
böyle wazgeçmek olmaz.

şimdi herşey anlamsız olacak.
kırık dökük anılarla..
biliyorum,yeniden başlamak zor olacak.
kalbimdeki yaralarla..

bu yaptığın yanına kalırmıydı sence?
ama sewiyordum seni işte.
bilseydim,sana bağlanırmıydım?
beni gerçekten sewmemişsin bence…

öyle çok hayal kurdum ki senle.
neden,neden bana izin werdin??
niçin,ummadığım anda;
hayallerimi frenledin??

hayallerim boş artık
güwenim ilk günkünden az çünkü.
biliyorum,bir o kadar daha hayal kuracağım.
ama yine boşa çıkacak.

ne çok sewmiştim seni.
sende böyle sewseydin beni…
anladım ki benim sewgimin anlamı yokmuş.beni ondan daha fazla sewen çokmuş.

resimleri ellerimde,baktıkça ağlıyorum.
gözlerim bir pınar.
duygularım param parça;
kalbim kırılmış virane…

içimde hep bi korku…
beni hep sewsin istiyorum.
o günden beri dünyam karardı,güneşim kayboldu.
hep ellerini tutmak istiyorum…

bu şiiri bir zamanlar sokakta gezip haykırdığım biricik sewgilim için gönderiyorum…
önce herşeyimdin,şimdi hiçbirşeyimsin…

Bırakıyorum

NE SENİ NEDE SEVGİNİ İSTİYORUM SENDEN.
SANAOLAN ÇOCUKSU SAF SEVDAMI
SANA BAĞLI CANIMI İSTİYORUM.
SANA EN BÜYÜK CEZA;YANLIZLIĞI
BIRAKIYORUM…..

GÖZLERİMDEN AKAN YAŞALARA DEĞİL..
SANA ACIYORUM..
YÜREĞİME SAPLADIĞIN HANÇERE DEĞİL
SENSİZ GECELERDE KURDUĞUM HAYALLERE
YANIYORUM…
SANA OLAN SEVDAMDAN DEĞİL…
KADERİMDEN KAÇIYORUM…
SANA EN BÜYÜK CEZAYI YANLIZLIĞI
BIRAKIYORUM

SANA SENSİZ YAŞAYAMAM DEMİŞTİM…
YAŞIYORUM…
SENSİZ GÖZLERİM GÜLMEZ DEMİŞTİM…
GÜLÜYORUM…
SENSİZLİK NEFES ALMADAN YAŞAMAKSA,
SENSİZLİK ACI ÇEKEREK GÜLMEKSE
YAŞIYORUM GÜLÜM
SENSİZLİĞE MAHKUM OLAN BENLİĞİMLE….

Sabaha Karşı Bir Düş Kurdum

Sabaha karşı bir düş kurdum…Yalnızlığımın eşiğinde, acabalarımın senfonisi çalıyordu.. Belkilerim vardı.. Birde , birde sensizliğim..
Sabaha karşı bir düş kurdum…Sen bundan habersiz.. Benden habersiz uyurken.. Düşlerimi gezdirdim..Uykusuzluk diyarının tenha caddelerinde.. Ve düşüncelerimin hiç bilinmedik, ıssız köşelerinde, sen oldum..
Sabaha karşı bir düş kurdum….. Seni kurdum zamansız..Ve amansız.. Ve herşeyi yanıma alarak, adımlarının gölgesi oldum..Sen oldum.. Sensizlik oldum..
Sabaha karşı bir düş kurdum… Düşümde güneşi, güneşte aydınlığı, aydınlıkta seni, sende ise kendimi buldum.. Neler yazmadımki adına…

“Baş harflerini nerelerde kullanmadımki, hatta noktasızlaranokta koyup, adını bile kısalttım, kimse bilmesin diye..”

Mana aradım.. çözümsüzlüğün ortasında …
Sabaha karşı bir düş kurdum…Gecenin en sonuna gidiyor..Günün ilk ışıklarını karşılıyordum..Saat dördü vururken….
Ben hala seni düşünüyordum..

“Sen yoktun biliyorum..Benimkisi, çok uzaklarda, bilkinmedik bir şehrin, en kuytu en karanlık , şimdilerde özlem dolu bir evin değişmesini bekleyen patlamış ampulu gibi,
Işıksız geceleri aydınlatma hevesi…”

Özlem dolu bir insan ne yapıyorsa ben de onu yapıyordum.. Sensizliğe doğru yürüyor, dönüp bakmadan ardına.. Gidiyordum işte..
Gidiyorum….

Benim Olacağını Bilsem

Tek başınaydım şehrinde. Caddeler baştan sona sen kokuyor, bedenimi donduran soğuk, içimi ısıtıyordu.

Varlığıma bastıran gece, yaşadığın dünyaya attığım adımla tüm zamanları büyülüyordu. Ortada ne tanıdık bir yüz, ne tanıdık bir ses, ne de tanıdık bir şehir vardı. Yüzünün tüm ayrıntıları, yaşamayı arzuladığım anların merkezinde kilitliydi.

Bu koskoca şehirde yalnızdık. En sahici duyguları, en vasat acemilikleri, dünyayı unutturan o ballı buseleri yarına taşımaksızın alacaktık içeriye…

Uzayan saatler, kısalan anlara şahitlik edecekti belki de; belki ben, sen giderken ölmek isteyecektim. Bir rüyanın ortasında uyanmış gibi gözetleyecektim gidişini, bulduğum anda kaybettiğim parçamın yerine tamamlayamadığım bir hissin boşluğu saracaktı içimi.

Oysa ben, seninle ölmeye bile hazırdım.

Bana ait olan yanların yaşama gücümü ne kadar arttırıyor olsa da, ait olmayan yanların o kadar sızı veriyor sana her dokunuşumda. Camdan ruhun kırılmaya hazır umutsuz bir çatlağı gibi duruyor sevgin üzerimde…

Çok dua ettim Tanrıya, yakarışlarımı duysun diye mumlar adadım. Şefkatli ellerini uzatıp, sihirli bir dokunuş yapsın istedim hayatıma.

Bu gece bu şehir, sadece ikimizin sevgilim. Bedenin bedenimin ayrılmaz bir parçası, nefesin nefesimdeki yaşam kaynağım.

Böyle anlarda tepeden tırnağa sen oluyorum. İntikam alıyorum senden uzakta yaşadığım tüm saatlerden. Ne zaman başımı çevirsem sana doğru, sürgündeki günlerimin bittiğini düşünüyorum.

Uzaklara gitmemek mümkün mü?

Seninle bir ömür yaşamak mümkün mü?

Her dönüş adımlarımda soruyorum bunu kendime.

Ve aynı adımlarımla gerçek dünyanın kapısından içeriye giriyorum bütün çıplaklığımla.

Madem ki olmayacaksın hayatımda hiç, madem ki bu şehirden yabancı bir tanıdık gibi ayrılacağım, bir günlük varlığınla var olacağım madem ki, seninle olan düşlerimi, yaşadıklarımı madem ki bu şehirde bırakacağım, öyle olsun.

Bir tek seni seviyorum.

Bir tek seni yaşıyorum.

Benim olmayacağını bile bile…

Geldiğim gibi çekip gidiyorum işte, hayalet gibi yaşadığım şehrinden…

Benin olacağını bilsem, ne bu şehirde hayalet, ne bu şehre yabancı bir tutuklu, ne de çıplak bir gerçeğin özü olurdum.

Benim olacağını bilsem…